Σάββας Καλεντερίδης
Ἀπόσπασμα | Βιογραφία | Βιβλιογραφία Extract | Biography | Bibliography Auszug | Biographie | Bibliographie

Καλὴ τύχη, Ἑλλάδα!

πολυτονισμένη ἀντιγραφή: ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ


ΑΟΖ ῾Ελληνικῆς Δημοκρατίας


ΑΟΖ Κυπριακῆς Δημοκρατίας

Εἰσαγωγή

Ὁ ἑλλαδικὸς χῶρος, δηλαδὴ ὁ χῶρος στὸν ὁποῖο ἐπεκτείνεται ἡ ἐπικράτεια τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Κύπρου, ἂν θεωρηθεῖ ὡς ἐνιαῖο σύνολο, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ θαλάσσιου χώρου ποὺ περικλείει τὴν Ἀποκλειστικὴ Οἰκονομικὴ Ζώνη (AOZ) τῶν δύο χωρῶν, μπορεῖ, χωρίς ἀμφιβολία νὰ λάβει τὸν τίτλο μιᾶς ἀπὸ τὶς πιὸ σπουδαῖες περιοχές, ἀπὸ γεωπολιτικῆς ἄποψης καὶ ἀξίας, τοῦ πλανήτη.

Ὅποιος κατέχει τὴν εὐρύτατη αὐτὴ περιοχή, ἐλέγχει τοὺς θαλάσσιους ἄξονες καὶ τὴν θαλάσσια κυκλοφορία πρὸς τὸν Εὔξεινο Πόντο καὶ τὸ Σουέζ, ἀλλά καὶ τὸν κόλπο τῶν Ἀδάνων, στὸν ὁποῖο καταλήγουν σημαντικοὶ ἀγωγοὶ μεταφορᾶς ἀργοῦ πετρελαίου ἀπὸ τὸν Καύκασο καὶ τὸ Ἰράκ.

Ἡ γεωπολιτική ἀξία τῆς περιοχῆς αὐξάνεται ἀκόμα περισσότερο, ἂν ἐπαληθευθοῦν δημοσιεύματα ποὺ φέρουν τὴν περιοχὴ αὐτὴ νὰ διαθέτει ὑποθαλάσσια ἀποθέματα φυσικοῦ ἀερίου καὶ πετρελαίου, ποὺ ξεπερνοῦν κατὰ πολὺ τὸ ἕνα τρισεκατομμύριο δολλάρια, μὲ τὸ ὁποῖο, σημειωτέον, μηδενίζεται τὸ δυσβάστακτο ἑλληνικὸ χρέος καὶ Ἑλλάδα καὶ Κύπρος μετατρέπονται σὲ πλούσιες ἀπὸ κάθε ἄποψη χώρες.

Οἱ Ἕλληνες ἔχουμε συγκροτήσει τοπικὴ συνείδηση, μὲ βάση τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς περιοχῆς ἀπὸ τὴν ὁποία καταγόμαστε καὶ ἐθνικὴ συνείδηση κυρίως μὲ βάση τὴν μακρόχρονη ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. Καὶ ἡ συνείδηση αὐτή, ποὺ ἔχει πάρει τὰ συγκεκριμένα σύγχρονα χαρακτηριστικά, σφυρηλατήθηκε κυρίως τὰ τελευταία διακόσια χρόνια, δηλαδὴ μὲ τὴν ἵδρυση τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι στὶς προηγούμενες ἱστορικὲς περιόδους, οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν ἑλληνικὴ συνείδηση, ὅπως ὑποστηρίζουν διάφοροι ἱστορικοὶ συγκεκριμένης «σχολῆς» σκέψης. Μποροῦμε δὲ νὰ ἰσχυριστοῦμε ὅτι ἡ ἐθνικὴ συνείδηση ἦταν ὁ κύριος παράγοντας ποὺ κινητοποίησε τοὺς Ἕλληνες γιὰ νὰ συμμετέχουν στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες, ποὺ ὁδήγησαν στὴ δημιουργία τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ κυπριακοῦ κράτους.

Στὸ σημείωμα ποὺ ἀκολουθεῖ, θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐξετάσουμε συνοπτικὰ τοὺς βασικοὺς σταθμοὺς ποὺ ἔκριναν τὴν τύχη τοῦ αἰγαιακοῦ χώρου, τοὺς παράγοντες ποὺ τὴν ἐπηρέασαν καὶ τὸ ῥόλο ποὺ μπορεῖ νὰ παίξει ὁ ἑλληνικὸς λαός, γιὰ νὰ προλάβει δυσάρεστες ἐξελίξεις στὸ θέμα τῆς σύν-ἐκμετάλλευσης καὶ τῆς κυριαρχίας αὐτοῦ τοῦ χώρου.


Πρίνος

 


Καρβάλη καὶ Θάσος


τουρκικὴ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο, Ἰούλιος 1974

Ἀπὸ τὴ γεώτρηση στὸν Πρίνο, τὸ Πολυτεχνεῖο καὶ τὴν Εἰσβολὴ

Τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ '70 ἡ τότε κυβέρνηση προχώρησε στὴν ἐκμετάλλευση τοῦ πετρελαϊκοῦ κοιτάσματος στὴν τοποθεσία Πρίνος, στὴ θαλάσσια περιοχὴ μεταξὺ Καρβάλης καὶ Θάσου. Δὲν εἶναι γνωστὲς οἱ συνθῆκες κάτω ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἡ τότε κυβέρνηση τῶν Συνταγματαρχῶν, ποὺ κατέλαβε τὴν ἐξουσία μὲ τὴν ἔγκριση τῶν ΗΠΑ, προχώρησε σὲ αὐτὴν τὴν κίνηση καὶ ἂν αὐτὸ προκάλεσε τὴν ἀντίδραση τῆς Οὐάσιγκτον.

Πάντως, μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἀκολούθησε ἡ ἀνατροπὴ τῆς κυβέρνησης ποὺ ἐπιχείρησε τὴν ἐξόρυξη τοῦ πετρελαίου, μετὰ τὴν ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου, γιὰ νὰ ἀναλάβει τὰ ἡνία τῆς χώρας ὁ ταξίαρχος Ἰωαννίδης, μὲ πολιτικὲς καὶ ἀναλυτικὲς ἱκανότητες ποὺ τὸν καθιστοῦσαν ἀπόλυτο ἐνεργούμενο τῶν ΗΠΑ καὶ τοῦ Ἑβραϊκοῦ παράγοντα, ποὺ διὰ τοῦ Χένρυ Κίσσινγκερ (Henry Kissinger)-ἀμφότεροι- σχεδίασαν καὶ προκάλεσαν τὸ προδοτικὸ πραξικόπημα καὶ τὴν ἐπακολουθήσασα τουρκικὴ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο, τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974.

Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1974, καὶ ἐνῷ οἱ Τοῦρκοι κατεῖχαν τὸ 7,5% τοῦ κυπριακοῦ ἐδάφους, ἕνα προγεφύρωμα ποὺ στὴν οὐσία ὁ κυπριακὸς λαὸς καὶ ἡ ἐθνοφρουρὰ ἦταν σὲ θέση νὰ ἐξαλείψουν ἀνὰ πᾶσα στιγμή, διεξάγεται ὁ Ἀττίλας 2, τὸν ὁποῖο ἡ κυβέρνηση ἐθνικῆς ἑνότητας τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ παρακολούθησε κυριολεκτικὰ ὡς ἁπλὸς θεατής, νὰ καταλαμβάνει τὸ ὑπόλοιπο 30% τοῦ μαρτυρικοῦ νησιοῦ, προκαλώντας τὸν θάνατο χιλιάδων Ἑλλήνων καὶ στέλνοντας στὴν προσφυγιὰ 220 χιλιάδες Ἕλληνες.

Μὲ τὴν εἰσβολὴ καὶ κατοχή, ὁ ἔλεγχος στὸ μαρτυρικὸ νησὶ πέρναγε στὴν κυριολεξία στὰ χέρια τοῦ διεθνῆ παράγοντα, ὁ ὁποῖος θὰ ἔχει καὶ τὸν κύριο ῥόλο καὶ μερίδιο, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ στὸ θέμα τῆς ἐκμετάλλευσης τῶν τεράστιων κοιτασμάτων φυσικοῦ ἀερίου καὶ πετρελαίου ποὺ βρίσκονται ὑποθαλασσίως στὴν ΑΟΖ τῆς Κύπρου.


Henry Kissinger (* 1923)


ΝΑΤΟ: Ἀτλαντικὴ Συμμαχία

Ἡ ἀποχώρηση τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ καὶ ὁ ἐπιχειρησιακὸς ἔλεγχος τοῦ Αἰγαίου

Ἀμέσως μετὰ τὴν «ὁλοκλήρωση» τῆς εἰσβολῆς, ἡ κυβέρνηση ἐθνικῆς ἑνότητας, τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ, προβαίνει σὲ μιὰ ἐντελῶς ἀκατανόητη ἐνέργεια καὶ ἀποφασίζει τὴν ἔξοδο τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ στρατιωτικὸ σκέλος τοῦ ΝΑΤΟ, μὲ βάση τὸ σκεπτικὸ ὅτι  ἡ Ἀτλαντικὴ Συμμαχία δὲν ἀπέτρεψε τὴν εἰσβολὴ τῆς Τουρκίας στὴν Κύπρο. Τὸ σκεπτικὸ αὐτό, ὅμως, δὲν στέκει, ἀφοῦ ἡ Τουρκία, μέλος τοῦ ΝΑΤΟ, ἐπιτέθηκε στὴν Κύπρο, δηλαδὴ σὲ μιὰ χώρα ποὺ δὲν ἀνῆκε στὸ ΝΑΤΟ. Ἄρα, εἰδικὰ στὸ ζήτημα αὐτό, τὸ ΝΑΤΟ ἦταν «ἀθῷο», γι' αὐτὸ καὶ χαρακτηρίζουμε παραπάνω τὴν ἐνέργεια αὐτὴ ὡς «ἐντελῶς ἀκατανόητη».

Ἀποτέλεσμα;

Μέχρι τότε ἡ Ἑλλάδα, ὡς μέλος τοῦ στρατιωτικοῦ σκέλους τοῦ ΝΑΤΟ, εἶχε τον ἐπιχειρησιακὸ ἔλεγχο τοῦ Αἰγαίου, γεγονὸς ποὺ ἰσχυροποιοῦσε τὴν ἐθνικὴ μᾶς κυριαρχία στὸν ἐν λόγῳ χῶρο. Μὲ τὴν ἔξοδο τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ στρατιωτικὸ σκέλος, γιὰ ἀκατανόητους λόγους, ἄνοιξε στὴν κυριολεξία ὁ «ἀσκὸς τοῦ Αἰόλου» σὲ αὐτὸ τὸ χῶρο ποὺ ἀποτελεῖ τὸν διαχρονικὸ πνεύμονα τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἐνῷ ἡ Ἑλλάδα προχωρεῖ σὲ αὐτὴν τὴν ἐντελῶς ἀκατανόητη ἐνέργεια, ἡ Τουρκία, διά τοῦ τότε ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν, Ἰχσὰν Σαμπρὶ Τσαγλαγιανγκίλ (İhsan Sabri Çağlayangil) , χαρακτηρίζει γιὰ πρώτη φορὰ δημόσια ὡς «ἀπαράδεκτη» τὴν ἐπέκταση τῶν ἑλληνικῶν χωρικῶν ὑδάτων στὸ Αἰγαῖο, τοῦ ὁποίου πλέον ἡ Ἀθήνα δὲν ἔχει τον (νατοϊκὸ) ἐπιχειρησιακὸ ἔλεγχο.


Κ. Καραμανλής
(1907 – 1998)

Ἀπὸ τὸ Πρωτόκολλο τῆς Βέρνης (1977), στὸ casus belli καὶ στὸ Μάρτη τοῦ 1987

Ἀμέσως μετὰ ἀρχίζει ἡ Τουρκία τὸν χορὸ τῶν ἔμπρακτων διεκδικήσεων στὸ Αἰγαῖο, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ὑπογραφὴ τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς Βέρνης, τὸ 1977, ἀπὸ τοὺς Καραμανλῆ-Ντεμιρέλ, μὲ τὸ ὁποῖο οἱ δυὸ χῶρες δεσμευόντουσαν νὰ ἀπέχουν ἀπό «προκλητικὲς ἐνέργειες» σὲ συγκεκριμένες περιοχὲς στὸ Αἰγαῖο.

Τὸ 1982, ἀκριβῶς μετὰ τὴν ὑπερψήφιση τῆς Διεθνοῦς Σύμβασης γιὰ τὸ Δίκαιο τῆς Θάλασσας, ποὺ ἰσχυροποιεῖ τὸ δικαίωμα τῆς Ἑλλάδος νὰ ἐπεκτείνει τὰ χωρικὰ τῆς ὕδατα στὰ 12 ν.μ., καὶ ἐνῷ ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἐπανέλθει στὸ στρατιωτικὸ σκέλος τοῦ ΝΑΤΟ, μὲ ἐπαχθεῖς ὅρους καὶ χωρὶς νὰ τῆς ἔχει δοθεῖ καὶ πάλι ὁ ἐπιχειρησιακός ἔλεγχος τοῦ Αἰγαίου, ἡ Ἄγκυρα δηλώνει ἐπίσημα γιὰ πρώτη φορὰ πὼς θεωρεῖ αἰτία πολέμου (casus belli) τὴν ἐπέκταση τῶν χωρικῶν ὑδάτων ἀπὸ τὰ ἕξι στὰ δώδεκα ναυτικὰ μίλια ἀπὸ πλευρὰς τῆς Ἑλλάδος. Ἔκτοτε, αὐτὸ παραμένει ἀμετακίνητη «στρατηγικὴ θέση» τῆς Ἄγκυρας, ποὺ ἔχει ὑπογραμμιστεῖ καὶ ἐπικυρωθεῖ μὲ ἀποφάσεις τοῦ τουρκικοῦ Συμβουλίου Ἐθνικῆς Ἀσφάλειας καὶ τῆς τουρκικῆς Ἐθνοσυνέλευσης.

Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ συγκεκριμένη ἐνέργεια τῆς Ἄγκυρας ἔρχεται σὲ μιὰ στιγμὴ ποὺ βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη σειρὰ κομματικῶν ἐπιλογῶν τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, ὡς ἀποτέλεσμα τῶν ὁποίων ἡ ἑλληνικὴ Πολεμικὴ Ἀεροπορία, ποὺ μέχρι τότε εἶχε τὸν ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, ἀποδυναμώνεται σὲ τέτοιο βαθμό, σταδιακά, μέχρι νὰ ὁλοκληρωθεῖ ὁ ἀπόλυτος κομματικὸς ἔλεγχος τῆς Πολεμικῆς Ἀεροπορίας, ποὺ σὲ κάποιο βαθμὸ ἀδυνατεῖ νὰ κυριαρχήσει στὸν ἐναέριο χῶρο τοῦ Αἰγαίου. Αὐτὸ ἔχει ὡς συνέπεια τὴν ἀντικειμενικὴ ἀδυναμία ἀποτελεσματικῆς ἀντιμετώπισης τῶν «τουρκικῶν» σχεδιασμῶν καὶ προκλήσεων στὸ Αἰγαῖο.

Κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, ἡ Ἑλλάδα παρα-σύρεται στὴν Κρίση τοῦ Μάρτη τοῦ 1987, ἡ ὁποία, παρὰ τὸ φαινομενικὰ ἀποτελεσματικὸ χειρισμὸ τῆς κρίσης σὲ ἐπιχειρησιακὸ ἐπίπεδο, «τελειώνεται» μὲ μιὰ δήλωση τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης ποὺ στὴν οὐσία «γκριζάρει» ὁλόκληρο τὸ Αἰγαῖο. Η ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ Αἰγαῖο, στὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο ἔληξε μὲ τὴν δημόσια δήλωση-δέσμευση τῆς Ἑλληνικῆς Κυβέρνησης, ὅτι δὲν προτίθεται νὰ διενεργήσει ὑποθαλάσσιες ἔρευνες στὸ Αἰγαῖο, ὅπως εὐφυῶς, ὀφείλουμε νὰ ὁμολογήσουμε, εἶχε ἀπαιτήσει ὁ Τουργκοὺτ Ὀζάλ.

Ὅμως ἡ δήλωση τῆς Κυβέρνησης, πρακτικά, «ἀκύρωσε» τὸ Πρωτόκολλο τῆς Βέρνης τοῦ 1976, μεταξὺ τῶν δυὸ χωρῶν, ποὺ καθόριζε συγκεκριμένες περιοχὲς ἀποφυγῆς «προκλητικῶν ἐνεργειῶν» ἑκατέρωθεν, ἐνῷ ἡ δήλωση τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, τὸν Μάρτη τοῦ 1987, ἀναφερόμενη στὸ Αἰγαῖο, ἀφορᾷ πλέον σὲ ὅλες τὶς περιοχές του.


Ἀ. Παπανδρέου
(1919 – 1996 )

Ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς Σύμβασης γιὰ τὸ Διεθνὲς Δίκαιο τῆς Θάλασσας στὴ Μαδρίτη

Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1994 ἡ Ἑλλάδα ἰσχυροποιεῖ τὴν θέση της στὸ θέμα τῆς ἐπέκτασης τῶν χωρικῶν ὑδάτων στὰ 12 ν.μ, ἡ ὁποία, παρεμπιπτόντως, ἂν γίνει, λύνονται ὡς διὰ μαγείας ὅλα τὰ ἑλληνοτουρκικὰ προβλήματα καὶ κλείνονται ἑρμητικὰ ὅλα τά «παράθυρα» ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ Τουρκία γιὰ νὰ προβάλλει τὶς ἀπαράδεκτες διεκδικήσεις της στὸ Αἰγαῖο. Τότε ἡ Ἑλλάδα ἀποκτᾷ καὶ ἐπίσημα μὲ βάση τὸ γραπτὸ πλέον διεθνὲς δίκαιο τὸ δικαίωμα νὰ ἐπεκτείνει τὰ χωρικὰ τῆς ὕδατα στὰ 12 ν.μ., ἀφοῦ τίθεται σὲ ἐφαρμογὴ ἡ σχετικὴ Συμφωνία γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Τμήματος ΧΙ τῆς Σύμβασης γιὰ τὸ Δίκαιο τῆς Θάλασσας (Νέα Ὑόρκη, 29/7/1994) ν. 2321/1995 (ΦΕΚ Α/136/1995).

Ἡ Τουρκία ἀπὸ τὴν πλευρά της, γιὰ νὰ ἀποκλείσει τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἐπέκτασης, προετοιμάζεται στὴν οὐσία γιὰ ἐφαρμογὴ τοῦ διακηρυγμένου casus belli, ἐνῷ ταυτόχρονα ὁ ἐπιτετραμμένος τῶν ΗΠΑ στὴν Ἀθήνα πιέζει ἀφόρητα τὸν πρωθυπουργὸ Ἀνδρέα Παπανδρέου νὰ δηλώσει ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν θὰ κάνει χρήση τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ. Τελικά, τὴν δήλωση κάνει ὁ κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος Εὐάγγελος Βενιζέλος, ὁ ὁποῖος δηλώνει ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν θὰ προβεῖ σὲ ἐπέκταση, διατηρεῖ ὅμως τὸ δικαίωμα αὐτὸ γιὰ τὸ μέλλον, δικαίωμα τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει χρησιμοποιήσει μέχρι σήμερα, Νοέμβριο τοῦ 2010.

οἱ τρεῖς ἥρωες τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ: Ἴμια, 31 Ἰανουαρίου 1996


Χ. Καραθανάσης


Π. Βλαχάκος


Ἐ. Γιαλοψός

Μαδρίτη 1997: Ἡ Ἑλλάδα αὐτοκτονεῖ

Τὸ 1996, ἡ κυβέρνηση Σημίτη ἔρχεται ἀντιμέτωπη μὲ μιὰ κρίση made in USA. Μηχανισμοὶ τῆς Οὐάσιγκτον κινητοποιοῦν πρόσωπα καὶ μηχανισμοῦς σὲ Ἄγκυρα καὶ Ἀθήνα καὶ προκαλοῦν τὴν Κρίση τῶν Ἰμίων, μιὰ κρίση στὴν ὁποία ἐπιχειρεῖται νὰ συρθεῖ ἡ Ἑλλάδα στὸ χεῖλος μιᾶς πολεμικῆς σύγκρουσης μὲ τὴν Τουρκία, ὑπὸ τὸν φόβο τῆς ὁποίας θὰ κληθεῖ νὰ ὑποχωρήσει, μὲ καταστροφικὰ ἀποτελέσματα γιὰ τὸ ζήτημα τῆς κυριαρχίας της στὸ Αἰγαῖο. Ἡ κρίση ἐξελίσσεται καὶ ἐνῷ ἡ Ἑλλάδα ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ βυθίσει τὸ σύνολο τῶν πολεμικῶν σκαφῶν τοῦ τουρκικοῦ στόλου ποὺ βρίσκονται στὴν περιοχὴ τῶν Ἰμίων καὶ τὸ Δ' Σῶμα Στρατοῦ στὴν Θράκη, ἔχει τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῶν κινήσεων, ἡ κυβέρνηση Σημίτη ὑποχωρεῖ καὶ στὴν οὐσία παραιτεῖται τῆς κυριαρχίας ἑλληνικοῦ ἐδάφους στὰ Ἴμια, ἐνῷ ταυτόχρονα μὲ τήν πράξη της αὐτὴ γκριζάρει ἀκόμα περισσότερο ὁλόκληρο τὸ Αἰγαῖο.

Ἐνῷ ὁ πρωθυπουργὸς Σημίτης εὐχαριστεῖ τοὺς Ἀμερικανοὺς γιατὶ μὲ τὴν μεσολάβησή τους ἀπέτρεψαν τὸν πόλεμο μεταξὺ Ἑλλάδος-Τουρκίας, ἕνα χρόνο μετά, «ἐπισφραγίζει» τὸ ὀλίσθημα τῶν Ἰμίων μὲ τὴν Διακήρυξη τῆς Μαδρίτης, ὅπου ἡ Ἑλλάδα ἀναγνωρίζει «νόμιμα ζωτικὰ συμφέροντα τῆς Τουρκίας στὸ Αἰγαῖο», νομιμοποιώντας στὴν οὐσία τὸ casus belli τῆς Ἄγκυρας. Νὰ σημειώσουμε ὅτι εἶναι σὲ ὅλους γνωστό, προφανῶς ἐκτὸς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ συνυπέγραψαν την ἐν λόγῳ διακήρυξῃ, ὅτι ὅταν ἔχεις ζωτικὰ συμφέροντα, ἀναγνωρισμένα καὶ ἀπὸ τὸν «ἄλλον», νομιμοποιεῖσαι νὰ τὰ ὑπερασπιστεὶς ἀκόμα καὶ μὲ πόλεμο. Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ἴδια ἡ Ἑλλάδα νομιμοποίησε στὴν οὐσία τὸ casus belli τῆς Ἄγκυρας.

Παρεμπιπτόντως, ὅταν τὴν ἴδια μέρα, στὴ Μαδρίτη, ῥωτήθηκε, ἀπὸ κάποιον φίλο ποὺ ἦταν παρών, ὁ ἀείμνηστος Γιάννος Κρανιδιώτης γι' αὐτὸ τὸ ἐθνικὸ ὀλίσθημα, εἶπε ὅτι «μᾶς πίεσε ἀφόρητα ἡ Ὁλμπράϊτ», ἡ ὁποία, πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε, ὄντως ἀποδείχτηκε συνεπὴς συνεχιστὴς τῆς ἀποστολῆς ποὺ εἶχε ἀναλάβει ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ '70 ὁ Χένρυ Κίσσιγκερ.


Κ. Σημίτης (* 1936 )


Τάσος (Εὐστάθιος) Παπαδόπουλος
(1934 – 2008)

Ἡ περιπέτεια τῶν «διερευνητικῶν ἐπαφῶν»

Ἐνῷ σταδιακὰ ἀποψιλώνεται καὶ ἀποδυναμώνεται ἡ κυριαρχία τῆς Ἑλλάδος στὸ Αἰγαῖο, ὑπὸ τὴν ὑψηλὴ ἐποπτεία τῆς Οὐάσιγκτον, ἀκολουθεῖ ἡ υἱοθέτηση τῆς πρακτικῆς τῶν «διερευνητικῶν ἐπαφῶν Ἑλλάδος-Τουρκίας» καὶ τὸ καταστροφικὸ Σχέδιο Ἀννάν, ποὺ ἐκπορεύτηκε καὶ ἐκπονήθηκε ἀπὸ τοὺς ἴδιους κύκλους καὶ τὸ ὁποῖο, παρότι ἀποδέχτηκε καὶ στήριξε ἡ πλειοψηφία τῶν πολιτικῶν παραγόντων σὲ Κύπρο καὶ Ἑλλάδα, εἶχε τὴν γενναιότητα καὶ τὴν σοφία νὰ ἀπορρίψει ὁ κυπριακὸς λαός, ποὺ ἔτυχε νὰ ἔχει γιὰ μπροστάρη τὸν Τάσο Παπαδόπουλο, ποὺ εἶχε την ἔστω καὶ ἄτυπη στήριξη τοῦ διδύμου Καραμανλή-Μολυβιάτη.

Ἐπανερχόμενοι στὶς διερευνητικὲς ἐπαφές, νὰ σημειώσουμε ὅτι αὐτὲς διανύουν ἤδη τὸν 46ο κύκλο, ἐμπεδώνοντας προφανῶς στὴν ἑλληνικὴ ἀλλὰ καὶ στὴ διεθνῆ κοινὴ γνώμη ὅτι ὅλο καὶ κάποια βάση θὰ ἔχουν οἱ τουρκικὲς διεκδικήσεις στὸ Αἰγαῖο, ἀφοῦ ἡ Ἑλλάδα δέχεται νὰ στροβιλίζεται στοὺς κύκλους τῶν διερευνητικῶν ἐπαφῶν, ἐνῷ ἡ Τουρκία συνεχίζει ταυτόχρονα νὰ διακηρύσσει ὅτι θὰ θεωρήσει ὡς αἰτία πολέμου ἀκόμα καὶ τὴν ἐπέκταση πάνω ἀπὸ τὰ ἕξι μίλια στὸ Ἰόνιο Πέλαγος, ἐνῷ ἡ Ἄγκυρα διεκδικεῖ ἀκόμα καὶ τὴν Γαῦδο σὲ διαδικασίες τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ἐνῷ συνεχίζονται μὲ ἀμείωτο ῥυθμὸ οἱ ἀέναοι κύκλοι τῶν παραβιάσεων τοῦ ἐθνικοῦ ἐναέριου χώρου τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν τουρκικὴ πολεμικὴ ἀεροπορία καὶ οἱ «κρουαζιέρες» τοῦ τουρκικοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ σὲ Μύκονο καὶ Ῥαφήνα.


Κ. Καραμανλής
(* 1956)

 

Πλησιάζοντας στό «διὰ ταῦτα:»

Ἡ πορεία τῆς ἐκμετάλλευσης τῶν κοιτασμάτων ὑδρογοναν-θράκων παγκοσμίως, ἐπιβάλλει τὸ ἄνοιγμα καινούργιων «κύκλων» στὸ θέμα αὐτό. Μὲ ἄλλα λόγια, ἔρχεται ἡ σειρὰ τῶν κοιτασμάτων τῆς ΝΑ Μεσογείου, τῆς Κρήτης-Λυβικοῦ Πελάγους καὶ τοῦ Αἰγαίου, μὲ τὸν Ἑλληνισμὸ νὰ βρίσκεται σὲ κατάσταση ἀντικειμενικῆς ἀδυναμίας νὰ διεκδικήσει αὐτὸ ποὺ ἱστορικὰ καὶ νόμιμα, μὲ βάση τὸ διεθνὲς δίκαιο, τοῦ ἀνήκει στὸ θέμα αὐτό. Βρίσκεται σὲ ἀντικειμενικὴ ἀδυναμία νὰ διεκδικήσει τὸ δικαίωμά του νὰ ἐκμεταλλευτεῖ τὸν ὑποθαλάσσιο πλοῦτο ποὺ βρίσκεται στὴν ἑλλαδικὴ καὶ κυπριακὴ ἐπικράτεια, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς καλοσχεδια-σμένης παρέμβασης τοῦ διεθνοῦς παράγοντα ἐδῶ καὶ δεκαετίες.

Ἡ ἀναφερόμενη ἀντικειμενικὴ ἀδυναμία ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Κύπρος εἶναι δέσμια τοῦ Ἀττίλα καὶ ὅσων τὸν προκάλεσαν, μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται καὶ ἡ Ἑλλάδα μὲ ἀποψιλωμένη κυριαρχία σὲ ἐκτεταμένες περιοχὲς τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου καὶ ὑπὸ τὸ φάσμα τῆς ἀπειλῆς τῆς χρεοκοπίας καὶ τοῦ Μνημονίου, ποὺ ὅπως δήλωσε μὲ τόν πιὸ ἐπίσημο τρόπο ὁ πρωθυπουργὸς κ. Γ. Παπανδρέου, δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἀσκήσουμε ἐλεύθερα τὴν ἐθνικὴ μᾶς κυριαρχία.

Καὶ ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν μὲ ἕνα πολιτικὸ σύστημα σκοπίμως καὶ τεχνηέντως κατακερματισμένο καὶ ἕναν λαὸ ποὺ βομβαρδίζεται ἀπὸ τὰ πυρὰ τῶν ΜΜΕ, ποὺ ἀσκοῦν στὴν οὐσία ἕνα ψυχολογικὸ πόλεμο ἐναντίον του, ἕνας πόλεμος ποὺ κορυφώθηκε μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς χρεοκοπίας.

Ἀξίζει νὰ σημειώσουμε ὅτι προηγήθηκε ἡ ἀπόπειρα τοῦ Καραμανλῆ νά «βάλει» στὸ παιχνίδι καὶ τὸν ῥωσσικὸ παράγοντα, τὸ 2007, γιὰ νὰ ἀκολουθήσει ἡ «ἀποκάλυψη» του ὑπαρκτοῦ σκανδάλου τὸν ὁμολόγων, οἱ πυρκαγιές, ἡ ἀποκάλυψη τοῦ «σκανδάλου» Ζαχόπολου, ἡ ἀποκάλυψη τοῦ σκανδάλου τοῦ Βατοπεδίου κλπ. Ἡ ἀναφορὰ μᾶς αὐτὴ δὲν γίνεται γιὰ νὰ ἐπιδαψιλεύσουμε δάφνες στὸν Κ. Καραμανλῆ. Αὐτὸ τὸ κάνει ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὅταν κληθεῖ σὲ ἐκλογικὲς ἀναμετρήσεις, ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια ἡ ἱστορία. Ἀναφερόμαστε στὸ θέμα γιὰ νὰ τονίσουμε τὴν ἐμπλοκὴ τοῦ διεθνοῦς παράγοντα, ὁ ὁποῖος δὲν ἐνοχλεῖται ἀπὸ ἀντίστοιχες κινήσεις τῆς Τουρκίας, ποὺ ἔχει ἤδη ἕναν ἀγωγὸ μὲ τὴ Ῥωσσία, ἔχει ὑπογράψει συμφωνία γιὰ κατασκευὴ ῥωσσικοῦ πυρηνικοῦ ἀντιδραστήρα στὴν Μερσίνα καὶ σχεδιάζει τὴν κατασκευὴ δεύτερου ῥωσσο-τουρκικοῦ ἀγωγοῦ. Αὐτὸ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ συμπεράνουμε ὅτι οἱ ΗΠΑ, ποὺ δὲν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὴν ἐκτεταμένη ἐνεργειακὴ καὶ οἰκονομικὴ συνεργασία τῆς Τουρκίας μὲ τὴ Ῥωσσία, ἐνοχλοῦνται μὲ τὴν ἐμπλοκὴ τοῦ ῥωσσικοῦ παράγοντα στὰ ἐνεργειακὰ καὶ οἰκονομικὰ τῆς Ἑλλάδος, ὄχι μόνο λόγῳ τοῦ Nabucco ἀλλὰ καὶ γιατὶ προφανῶς θεωροῦν ὅτι ἡ οἰκονομικὴ καὶ γεωπολιτικὴ ἐμπλοκὴ τῆς Ῥωσσίας στὰ ἑλληνικὰ πράγματα, εἶναι δυνατὸν νὰ περιπλέξει τὰ πράγματα καὶ νὰ θέσει σὲ κίνδυνο τὸν ἀμερικανικὸ σχεδιασμὸ στὸ Αἰγαῖο.

Βρισκόμαστε στὸ Φθινόπωρο τοῦ 2010, καὶ ὅπως προαναφέραμε, τὸ ζητούμενο γιὰ τὸ θέμα μας εἶναι τὸ πῶς θὰ ἐξουδετερωθεῖ πλήρως ὁ παράγοντας Ἑλλάδα καὶ Ἑλληνισμός, γιὰ νὰ μὴν εἶναι σὲ θέση νὰ διεκδικήσει τὰ δικαιώματά του στὸ ζήτημα τῆς ἐκμετάλλευσης τῶν κοιτασμάτων στὴν περιοχὴ ΝΑ Μεσόγειος-Κρήτη-Λυβικό Πέλαγος-Αἰγαῖο.

Εἶναι κοινὰ παραδεκτὸ ὅτι ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται σὲ ἀσφυκτικὸ κλοιὸ καὶ κατὰ τὴν ἄποψή μας ἐκεῖνο ποὺ ἐπιδιώκεται ἀπὸ τὸ διεθνῆ παράγοντα εἶναι ὁ πλήρης ἔλεγχος τοῦ πολιτικοῦ συστήματος καὶ ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἐξουδετέρωση ἀκόμα καὶ τῆς ἐκδήλωσης διάθεσης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ διεκδικήσει τὸ δικαίωμα διαχείρισης τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου. Γιὰ ἔλεγχο τῶν ΜΜΕ δὲν μιλᾶμε, γιατὶ αὐτὸς οὕτως ἢ ἄλλως εἶναι δεδομένος.


Διεθνὲς Νομισματικὸν Ταμεῖον (International Monetary Fund)


Γ. Α. Παπανδρέου
(* 1952)

Θὰ προσπαθήσουμε νὰ μιλήσουμε γιὰ τὸ ῥόλλο ποὺ μπορεῖ νὰ παίξει ὁ ἑλληνικὸς λαός.

Ὁ ἑλληνικὸς λαός, ἀφοῦ ὑπέστη μῆνες τώρα τὸ ἀνηλεὲς σφυροκόπημα αὐτοῦ τοῦ ἰδιότυπου ψυχολογικοῦ πολέμου ποὺ δέχεται ἀπὸ τὰ ΜΜΕ ἀπὸ τὶς δημόσιες συχνότητες, πού, παρεμπιπτόντως, θεωροῦνται ἐθνικὴ περιουσία καὶ δημόσιο ἀγαθό, ὑπὸ τὴν πίεση τῆς χρεοκοπίας, τῆς Τουρκίας, τῶν Σκοπίων, τῆς Ἀλβανίας καὶ τῶν ἑκατομμυρίων λαθρομεταναστῶν, ποὺ γιὰ ἕναν ἐξαιρετικὰ περίεργο λόγο δὲν ἐπιλέγουν τὴν Βουλγαρία, ποὺ ἀνήκει καὶ αὐτὴ στὴν Ε.Ε., ἀλλὰ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον τὴν Ἑλλάδα, φαίνεται ἀδύναμος νὰ ἀντιληφθεῖ τί πραγματικά «παίζεται», μὲ τὰ κόμματα νὰ ἀδυνατοῦν νὰ τὸν κινητοποιήσουν, γιὰ τοὺς λόγους ποὺ λίγο-πολύ προαναφέρθηκαν.

Ἡ κυβέρνηση, ποὺ φέρει τὴν εὐθύνη τῆς διακυβέρνησης τῆς χώρας, ὑπὸ τὸ βάρος τῶν τεράστιων οἰκονομικῶν προβλημάτων ποὺ καλεῖται νὰ διαχειριστεῖ καὶ μὲ τούς περιορισμοὺς ποὺ θέτει τὸ Μνημόνιο, ἔχει περιορισμένες δυνατότητες νὰ ἀντιδράσει καὶ νὰ συσπειρώσει τὸν κόσμο γύρω της. Τὰ κόμματα τῆς ἀντιπολίτευσης, ποὺ μποροῦν ἐν δυνάμει νὰ ἀντιδράσουν καὶ συσπειρώσουν γύρω τους κόσμο, δέχονται ἀσφυκτικὲς πιέσεις ἀπὸ πολιτικοὺς παράγοντες ποὺ δροῦν διαλυτικὰ καὶ ἀποσταθεροποιητικὰ στὸ ἐσωτερικό τους καὶ ἀπὸ κόμματα ποὺ φυτρώνουν στὴν κυριολεξία σὰν μανιτάρια δεξιὰ καὶ ἀριστερά.

Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ ἑλληνικὸς λαός, στὴν οὐσία εἶναι ἀποκλεισμένος ἀπὸ τὶς ἐξελίξεις καὶ δὲν ἐρωτᾶται κἂν γιὰ τὶς σοβαρότατες ἀποφάσεις ποὺ πρόκειται νὰ ληφθοῦν. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατὶ τὸ πολιτικὸ σύστημα καὶ κυρίως τὰ κόμματα, ἀποκομμένα ἀπὸ τὸ λαό, ἔχουν καταντήσει νὰ εἶναι μηχανισμοὶ ποὺ καταναλώνουν καὶ κατατρώγουν ἀδηφάγα τὰ τεράστια κονδύλια τῆς χρηματοδότησής τους ἀπὸ τὸν κρατικὸ κορβανά, χωρὶς νὰ τὸν ἐκπροσωποῦν καὶ χωρὶς νὰ ἐκφράζουν πλέον τὴν αὐθεντικὴ λαϊκὴ βούληση.

(Ἐλπίζουμε, ὄχι τραγικός) Ἐπίλογος

Ἐνῷ ἡ κατάσταση ἔχει ἔτσι ὅπως προσπαθήσαμε νὰ περιγράψουμε στὸ σημείωμα αὐτό, ἀκοῦμε, μαθαίνουμε καὶ διαισθανόμαστε ὅτι τὸ ἑπόμενο διάστημα θὰ ἐπιχειρηθεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἑνὸς εἴδους «ἐθνικὴ συνεννόηση» γιὰ τὰ σοβαρὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ τόπος, στὰ ὁποῖα θὰ συμπεριλαμβάνεται καὶ τὸ θέμα τῆς σύν-ἐκμετάλλευσης τοῦ Αἰγαίου.

Τὸ πολιτικὸ σύστημα καὶ ὁ πολιτικὸς κόσμος, ποὺ ἔδωσε ἐξετάσεις καὶ ἀπέτυχε καὶ τὸ 1919-1922, καὶ τὸ 1944-1949, καὶ τὸ 1960-1967, καὶ τὸ 1974-1981 καὶ τὸ 1981-1996 καὶ τὸ 1996-2010, κατὰ πᾶσα πιθανότητα θὰ κληθεῖ νὰ λάβει σοβαρότατες ἀποφάσεις γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς Πατρίδας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἐρήμην τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Καὶ αὐτὸ δὲν συμβαίνει μόνο τώρα. Σὲ ὅλες τὶς προηγούμενες περιόδους, ὁ ἑλληνικὸς λαός, ἀντὶ νὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ παράγοντας ποὺ ῥυθμίζει τὶς ἐξελίξεις, πάντα ἐπ' ὠφελεία τῶν συμφερόντων τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Πατρίδος, χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ κόμματα, κλίκες καὶ σκοτεινὰ συμφέροντα ὡς ἄλλοθι καὶ σύρθηκε σὲ καταστροφικές γιὰ τὴν χώρα ἐσωτερικὲς ἀντιπαραθέσεις καὶ διχασμούς.

Ἂν ἀναρωτηθοῦμε γιὰ πιὸ λόγο δὲν διεκδικεῖ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς τὸ ῥόλλο ποὺ τοῦ ἀνήκει στὶς ἐξελίξεις, ἐνῷ ὅταν καλεῖται νὰ ἀγωνιστεῖ καὶ νὰ προσφέρει τὸ αἷμα του, δηλώνει πάντοτε παρών, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαός, ἐνῷ διαθέτει συγκροτημένη ἐθνικὴ συνείδηση ποὺ τρέφει ἕναν ἀπαράμιλλο πατριωτισμό, δέν διαθέτει γεωπολιτικὴ συνείδηση, ποὺ θὰ τοῦ ἐπέτρεπε νὰ διεκδικεῖ καὶ ἔχει ῥόλλο στὶς μεγάλες ἀποφάσεις καὶ θὰ ἔβαζε φρένο στὸν αὐθορμητισμό του, ποὺ ἀποτέλεσε πηγὴ τεράστιων κακῶν στὸ παρελθόν.

Πιστεύουμε λοιπὸν ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἦταν εὔκολο θύμα καὶ ἔπεσε στὶς παγίδες ποὺ στήθηκαν τὶς προηγούμενες περιόδους γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὰ γεωπολιτικὰ συμφέροντα τοῦ διεθνῆ παράγοντα κάθε φορά. Καὶ στὶς παγίδες αὐτὲς παρασύρθηκε καὶ ἔπεσε ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γιατὶ δὲν εἶχε τὴν γεωπολιτικὴ συνείδηση ποὺ ἐπιβάλλεται νὰ ἔχει κάθε φορά, μὲ βάση πάντα τὴ θέση τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου στὸ χάρτη τῶν γεωπολιτικῶν συμφερόντων.

Ἡ περίοδος ποὺ διανύουμε καὶ ἡ κατάσταση εἶναι ἐξαιρετικὰ κρίσιμη γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς Πατρίδας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἂν ἡ κυοφορούμενῃ σύν-ἐκμετάλλευσῃ τοῦ ὑποθαλάσσιου πλούτου, πού «μαγειρεύεται» γίνει ὑπὸ ὅρους ποὺ δὲν ἐξασφαλίζουν τὸ μερίδιο ποὺ δικαιοῦται ἡ Ἑλλάδα καὶ ἐπιβάλλουν τὰ κυριαρχικὰ μᾶς δικαιώματα στὸ Αἰγαῖο, ἡ χώρα καὶ ὁ ἑλληνισμὸς ὁδηγεῖται στὴν ὁλοκληρωτικὴ καταστροφή.

 


Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια,
Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια,
Ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε.
Ἀλλ᾿ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,
Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,
Ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ἐπειδὴ ἀκούγονται διάφορα, μιὰ ποὺ ἀσκεῖται μυστικὴ διπλωματία στὸ θέμα, ἂν ἐκτὸς ἀπὸ τὶς περιοχὲς ποὺ γειτνιάζουν μὲ τὶς μικρασιατικὲς ἀκτές, ἡ Ἑλλάδα ἀναγνωρίσει δικαιώματα νομῆς στὴν Τουρκία καὶ σὲ περιοχὲς ποὺ βρίσκονται δυτικὰ τῶν νησιῶν τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καὶ ἐπειδὴ ἡ νομὴ συνιστὰ καὶ ἰδιοκτησία-κυριαρχία, ὑπάρχει ὁ κίνδυνος μετὰ τὴν συνεκμετάλλευση νὰ μιλᾶμε πλέον γιὰ συγκυριαρχία σὲ περιοχὲς στὶς ὁποῖες ἡ Τουρκία πρὶν μερικὲς δεκαετίες δὲν εἶχε κανένα ἀπολύτως δικαίωμα.Ὅλα δείχνουν ὅτι βρισκόμαστε στὸ «διὰ ταῦτα:»

Ὁ πολιτικὸς κόσμος καὶ τὸ πολιτικὸ σύστημα ἔχουν τὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε.

Ἐπειδὴ συνεχίζουμε νὰ θεωροῦμε ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς διαθέτει ἀνεξάντλητες δυνάμεις, ἐλπίζουμε τὴν φορὰ αὐτή, μὲ πυξίδα τὶς πικρὲς ἐμπειρίες τοῦ παρελθόντος, ποὺ παρασύρθηκε σὲ ἀδελφοκτόνες συγκρούσεις, ἐξυπηρετώντας ἄθελά του τὰ συμφέροντα τῶν ξένων, νὰ ἀντλήσει μαθήματα ἀπὸ τὸ παρελθὸν καὶ νὰ βρεῖ τὴν δύναμῃ καὶ τὴν σοφία ποὺ ἀπαιτοῦν ἡ περιστάσεις καὶ ἡ ἱστορικὴ συγκυρία, γιὰ νὰ ἐπιβάλλει τὴν δική του βούληση στὶς ἀποφάσεις ποὺ θὰ κληθοῦν νὰ λάβουν οἱ πολιτικοὶ δρῶντες, οἱ ὁποῖοι μέχρι σήμερα ἔκαναν ὅ,τι εἶναι δυνατὸν γιὰ νὰ μὴ δικαιοῦνται τῆς ἐμπιστοσύνης μας.

Ἂς ἐλπίσουμε, λοιπόν, τὴν καλύτερη λύση στὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ χώρα καὶ κυρίως σὲ αὐτὸ τῆς σύν-ἐκμετάλλευσης τοῦ Αἰγαίου, νὰ βρεῖ – πάντα στὰ πλαίσια τοῦ Συντάγματος καὶ τῆς λειτουργίας τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος – τὸν προσφορότερο τρόπο γιὰ τὰ συμφέροντα τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Πατρίδας καὶ νὰ τὴν δώσει ὁ κυρίαρχος λαός.

Καλὴ τύχη, Ἑλλάδα!

Τὸ Ἑλληνικὸν Ἵδρυμα ΝΓΠ καὶ Συστημικῶν Λύσεων καὶ τὸ λογότυπό του εἶναι κατοχυρωμένα σήματα ὑπηρεσιῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἱδρύματος ΝΓΠ καὶ Συστημικῶν Λύσεων [Hellenic/Greek Institute for NLP and Systemic Solutuions]. Ἀπαγορεύεται ἡ δίχως ἄδεια ἀναπαραγωγὴ αὐτῆς τῆς σελίδας καὶ τοῦ περιεχομένου της. This page, and all contents, are Copyright © by Stylianos P. Paulides, Athens, Greece.
© 1997- Ἑλληνικὸν Ἳδρυμα ΝΓΠ καὶ Συστημικῶν Λύσεων.
| Ἐπικοινωνία | Περιεχόμενα | Πρόγραμμα | Σελίδα Ὑποδοχῆς| Ὂπισθεν |